Dentikule, czyli zęby na skórze
Skóra rekina nie jest gładka – pokrywają ją drobne twory, każdy mniejszy niż ziarno piasku. Wyglądają jak łuski, ale budową przypominają zęby (mają szkliwo i zębinę) – to dentikule. Kiedy rekiny przemierzają rafę, gubią je tysiącami, a te odkładają się w osadach, tworząc zapis ich obecności na przestrzeni tysięcy lat.
Naukowcy pobrali piasek gromadzący się pomiędzy koralowcami po obu stronach Przesmyku Panamskiego i wydobyli z niego prawie 3500 kopalnych dentikul. Pod mikroskopem elektronowym sklasyfikowali je według kształtu: grzebieniaste formy zdradzają szybkich łowców otwartych wód, jak żarłacze czy młoty, grubsze są typowe dla gatunków dennych. Porównując tempo narastania kolejnych warstw sprzed 7–3 tys. lat z tymi z ostatniego stulecia, odtworzono liczebność drapieżników na rafach sprzed intensywnych połowów.
Już tysiące lat temu rafy pacyficzne utrzymywały dwudziestokrotnie więcej rekinów niż karaibskie. Przyczyniło się do tego zjawisko upwellingu – sezonowe wynoszenie zimnych, bogatych w składniki wód ku powierzchni, które napędza sieć pokarmową pacyficznego wybrzeża. Karaiby, uboższe w nutrienty, nie są w stanie wyżywić tak licznych stad.
Sięgnij do źródeł
Badania naukowe: Fossil denticles reveal how ocean productivity shapes shark baselines and recovery potential
Przez kolejne tysiąclecia te różnice się pogłębiały. Rekiny karaibskie straciły ok. 75 proc. liczebności – połowy selektywnie usuwały gatunki pelagiczne, a degradacja siedlisk uderzyła także w te denne. Po stronie Pacyfiku te drapieżniki trzymały się dobrze, choć to tam koncentruje się ponad 95 proc. panamskiego rybołówstwa. Dziś po pacyficznej stronie żyje ich stukrotnie więcej niż po karaibskiej – różnica wzrosła pięciokrotnie.
Badacze wysnuli wniosek: strategie ochrony rekinów muszą uwzględniać kontekst oceanograficzny. Jeden wspólny cel dla obu regionów byłby błędem. Na Karaibach priorytetem powinna być odbudowa zdziesiątkowanych gatunków pelagicznych, a na Pacyfiku – zabezpieczenie warunków środowiskowych, które dotąd stanowiły bufor przed eksploatacją.
Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.