Jak meteoryt stworzył lasy
Obserwuj nas. Pulsar na Facebooku:
W Sekcji Archeo w Pulsarze prezentujemy archiwalne teksty ze „Świata Nauki” i „Wiedzy i Życia”. Wciąż aktualne, intrygujące i inspirujące.
Zderzenie meteorytu z Ziemią pod koniec kredy nie tylko zakończyło erę dinozaurów, ale także położyło kres wielu formacjom roślinnym, stanowiącym siedlisko życia mezozoicznych gadów. Natura jednak nie lubi próżni. W kwietniu (2021) na łamach „Science” opublikowano dowody na to, że przed 66 mln lat w wyniku kolizji naszej planety z kosmicznym obiektem bioróżnorodność roślin lądowych zmniejszyła się o jakieś 45%.
Ekosystemy ziemskie potrzebowały 6 mln lat, aby powrócić do dawnego bogactwa gatunków. Ale były to już inne ekosystemy niż dominujące przed zagładą. W erze mezozoicznej drzewa rosły zwykle w większej odległości od siebie, a ich korony się nie stykały. Po uderzeniu meteorytu rozpowszechniły się lasy tropikalne ze zwartą, gęstą warstwą koron drzew, które osłaniały przed promieniami słonecznymi niższe piętra lasu oraz stanowiły schronienie dla wielu gatunków zwierząt. Były to prawdziwe puszcze równikowe, w których zaczęły królować rośliny okrytonasienne.
Ustalono to po zbadaniu pyłków i liści uwięzionych w skałach sprzed 66 mln lat, a odnalezionych na stanowisku geologicznym w północnej Kolumbii. Znajduje się ono ok. 1500 km na południe od krateru Chicxulub w Meksyku, gdzie uderzył sprawca zagłady dinozaurów (zresztą łącznie wyginęły trzy czwarte gatunków zwierząt). W skałach zachowała się granica wyznaczająca koniec mezozoiku i początek naszej ery kenozoicznej. „Widać doskonale, jak jedne gatunki nagle znikają w wyniku katastroficznych zdarzeń, a po pewnym czasie w ich miejsce pojawiają się inne, których prapraprzodkowie tworzą dziś tropikalne lasy deszczowe Ameryki Południowej” – mówią naukowcy.
Dziękujemy, że jesteś z nami. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża wyselekcjonowane badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.