Proch

Z niego powstaliśmy i w niego się obrócimy, jak mówi ewangelista Mateusz (III, 19). A więc coś znikomego, marnego, nikczemnego (w dawnym, niekoniecznie etycznym znaczeniu). Po łacinie pulvis, w prasłowiańskim porch – w znaczeniu „pył”, „kurz”, a także „drobne cząstki, odpryski” – co pochodzi od praindoeuropejskiego rdzenia pers-, czyli „pryskać, prószyć”. A Prasłowianie używali jeszcze takich czasowników jak prchnąti i prchati.