Korzeń

To rzeczownik w liczbie pojedynczej, ale jego liczba mnoga ma bodaj więcej odniesień. Naprawdę i pojedynczy korzeń, i mnogie korzenie mają w polszczyźnie – i w wielu innych językach zresztą także – silne zakorzenienie. Korzeń ma prasłowiańskie pochodzenie. Dawny rzeczownik to był korę, dopełniacz to był korenie, a biernik – koren’. Ten rdzenny kor- to był pierwiastek korzenia, jego pień inaczej albo właśnie korzeń, bo i tak na źródłosłów słów mówiono.