Oczy prawie jak noktowizory? To teraz możliwe dzięki soczewkom kontaktowym

Zasada działania tej technologii jest zaskakująco prosta: specjalne nanocząsteczki umieszczone w soczewce przekształcają promieniowanie podczerwone – czyli fale o długości 800–1600 nanometrów – na światło widzialne (400–700 nm), które może zostać zarejestrowane przez ludzkie oko. Wcześniej tę samą metodę testowano na myszach, tyle że w znacznie bardziej inwazyjny sposób – poprzez bezpośrednie wstrzyknięcie nanocząsteczek do siatkówki. Teraz udało się opracować wersję bezpieczną: miękkie soczewki kontaktowe.

Założono je myszom, a one – w przeciwieństwie do tych bez soczewek – zaczęły unikać pomieszczeń oświetlonych światłem podczerwonym. Obserwowano też fizjologiczne reakcje, takie jak zwężenie źrenic, a skany mózgu pokazały aktywność w ośrodkach przetwarzania bodźców wzrokowych.

U ludzi soczewki umożliwiły odczytywanie migających sygnałów przypominających alfabet Morse’a i określanie kierunku, z którego dochodziło światło. Co ciekawe, informacje były odbierane jeszcze skuteczniej przy zamkniętych oczach – ponieważ powieki lepiej przepuszczają promieniowanie podczerwone niż światło widzialne.

Naukowcy potrafią zmodyfikować nanocząsteczki tak, by „segregowały” fale na różne zakresy podczerwieni. Dzięki temu można nie tylko widzieć to, co niewidzialne, lecz także odróżniać kolory. Przy okazji może to pomóc osobom z zaburzeniami rozpoznawania barw.

Na razie technologia działa głównie z podczerwienią emitowaną przez diody LED, ale zespół już pracuje nad zwiększeniem czułości soczewek, by wykrywały słabsze sygnały. Równolegle opracowano też wersję okularową – większą, ale pozwalającą widzieć w podczerwieni w wyższej rozdzielczości.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.