Kiedy człowiek zajął się uprawą ziemi, miał już u swego boku udomowionego wilka

Aby lepiej zrozumieć początki tej relacji, badacze przeanalizowali materiał genetyczny 216 szczątków psowatych z Europy i Bliskiego Wschodu. Większość pochodziła z czasów, gdy ludzie wciąż żyli z polowania i zbieractwa. Kluczowa okazała się technika wychwytu hybrydyzacyjnego, która pozwala wyłowić fragmenty DNA spośród ogromnej ilości materiału bakteryjnego. Dzięki temu aż dwie trzecie spośród wszystkich wytypowanych próbek udało się jednoznacznie przypisać do form udomowionych lub ich dzikich krewniaków. Badanie przyniosło też ważną lekcję metodologiczną: mające 13,7 tys. lat szczątki z Belgii, wcześniej ze względu na niewielki rozmiar i ślady kontaktu z człowiekiem przypisywane do psa, okazały się wilcze.

Najstarszy zbadany osobnik – liczący 14,2 tys. lat okaz ze Szwajcarii – był za to genetycznie bliższy współczesnym przedstawicielom europejskich linii niż tym z Azji. Oznacza to, że wtedy doszło już do wyraźnego zróżnicowania tej grupy. Towarzysze ówczesnych społeczności nie byli więc świeżo oswojeni – żyli u ich boku od dawna.

Wszystko wskazuje na to, że europejskie populacje nie wywodzą się od miejscowych wilków, lecz od przodków z obszarów Azji. Oznacza to, że dotarły na nasz kontynent wraz z ludźmi, jeszcze przed rozwojem rolnictwa.

Gdy do Europy dotarło rolnictwo, genetyka ludzi uległa dużym zmianom, ale towarzyszące im zwierzęta nie zostały zastąpione. Te obecne wcześniej na kontynencie w dużej mierze ukształtowały późniejsze grupy. W genomach współczesnych ras wciąż można odnaleźć ich ślady.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.