Reklama
Shutterstock
Zdrowie

Wewnętrzna tarcza przeciwnałogowa: wariant DNA zmniejszający liczbę wypalanych papierosów

Wypalone papierosy organizm pamięta długo, ale nie wiecznie
Zdrowie

Wypalone papierosy organizm pamięta długo, ale nie wiecznie

Na zerwanie z nałogiem nigdy nie jest za późno – przekonują zatem badacze po przeanalizowaniu działania układu immunologicznego palaczy.

Wyniki międzynarodowych badań mogą otworzyć drogę do nowych strategii terapeutycznych w leczeniu uzależnienia od nikotyny. Jeśli spełnione zostaną dwa warunki.

W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą.

Palenie tytoniu pozostaje jedną z głównych możliwych do uniknięcia przyczyn zgonów na świecie, ale postęp w opracowywaniu nowych leków przeciw uzależnieniu od nikotyny jest od dwóch dekad niewielki. Dlatego naukowcy wzięli pod lupę genomy prawie 40 tys. obecnych palaczy uczestniczących w meksykańskim badaniu populacyjnym Mexico City Prospective Study. Skupiono się przede wszystkim na poszukiwaniu rzadkich wariantów genów zmieniających funkcję białek i przynoszących wymierne korzyści zdrowotne, co może wskazywać na potencjalne cele dla nowych leków.

Dzięki temu udało im się zidentyfikować mutację w genie CHRNB3 kodującym podjednostkę β3 (czyli jeden z pięciu elementów budulcowych) nikotynowych receptorów zlokalizowanych w mózgu. Białka te wiążą cząsteczki nikotyny i pośredniczą w jej oddziaływaniu na układ nerwowy. Z wcześniejszych badań na modelach zwierzęcych wiadomo, że w przeciwieństwie do innych elementów receptora podjednostka β3 nie odpowiada za sam mechanizm poczucia „nagrody” płynącej z palenia, lecz ma wpływ na objawy odstawienia tytoniu. U ludzi skutkuje zaś po prostu wymiernym spadkiem dziennego spożycia papierosów. Osoby posiadające jedną lub dwie kopie tego zmienionego wariantu genu wypalały bowiem odpowiednio o ok. 21 proc. lub 78 proc. mniej papierosów w porównaniu z osobami ze zwykłą, bardziej powszechną jego wersją. Co ciekawe, wariant ten występuje częściej u osób o rdzennym pochodzeniu meksykańskim.

Dlatego naukowcy postanowili sprawdzić, czy podobne zjawiska występują w innych grupach etnicznych. W tym celu przeanalizowali dane ok. 130 tys. osób pochodzenia europejskiego z UK Biobank oraz skorzystali z publicznie dostępnych wyników badań Biobank Japan, obejmujących populację prawie 75 tys. osób pochodzenia wschodnioazjatyckiego. Okazało się, że w tych populacjach również występują inne rzadkie mutacje upośledzające funkcję CHRNB3, które skutkują mniejszą liczbą wypalanych papierosów w ciągu dnia. Dane te łącznie wskazują, że zahamowanie aktywności podjednostki β3 może stanowić uniwersalną strategię w walce z nałogiem u pacjentów o zróżnicowanym pochodzeniu.

Do pełnej oceny związku między genetyką a nikotynizmem niezbędne są jednak badania na jeszcze większych grupach oraz dokładniejsze pomiary kliniczne określające stopień uzależnienia.


Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.

Reklama