Pomagamy innym, gdy sami jesteśmy w nienajlepszej sytuacji

Zespół psychologów kierowany przez Todda Vogela i Patricię Lockwood przeprowadził serię badań z udziałem ponad 500 osób. Uczestnicy oglądali film przyrodniczy „Błękitna Planeta II”, tyle że w trakcie regularnie pojawiały się okazje do zdobycia nagród. Prezentowano je jako kolorowe owalne kształty z kropkami w środku. Kolor owalu oznaczał wartość nagrody (5, 10 lub 20 jednostek), a liczba kropek wskazywała na prawdopodobieństwo jej otrzymania (od 0 do 100%). Jeśli ktoś zdecydował się z takiej propozycji skorzystać, seans był przerywany – widzowie ponosili więc koszt.

Kluczowe czynniki były tu dwa: w jakim „środowisku” przebywał badany oraz dla kogo przeznaczone były nagrody – dla samego uczestnika czy innej, anonimowej osoby. Środowisko „bogate” oferowało częste okazje do zdobycia wysokich nagród, a w „ubogim” nagrody pojawiały się rzadziej i miały mniejszą wartość. Niemniej ludzie byli bardziej skłonni przerwać oglądanie filmu, by wesprzeć innych, gdy znaleźli się tym drugim. Jednocześnie wykazywali tendencję do wkładania w pomoc większego wysiłku (mierzonego za pomocą ściskania urządzenia pomiarowego).

Aby to wyjaśnić, naukowcy sięgnęli do znanej z ekologii behawioralnej teorii wyboru ofiary (prey-selection theory). W bogatym środowisku, gdzie okazje zdarzają się często, zwierzęta stają się wybredne. W takich warunkach utrata korzyści wynikająca z przerwania jakiegoś zajęcia dla niewielkiej nagrody jest po prostu zbyt wysokim kosztem. W środowisku ubogim, gdzie wysokiej jakości pożywienie jest rzadkością, a okazje zdarzają się rzadko, każda szansa na pomoc staje się cenna i jest warta podjęcia wysiłku.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.