Niepowściągliwe wymioty ciężarnych mają przyczyny biologiczne – wskazuje duże badanie genetyczne
|
|
W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą. |
Międzynarodowy zespół badawczy przeanalizował dane genetyczne ponad 10 tys. kobiet cierpiących na niepowściągliwe wymioty ciężarnych oraz ponad 461 tys. osób w grupie kontrolnej, obejmując populacje o pochodzeniu europejskim, azjatyckim, afrykańskim i latynoskim. W poszukiwaniu różnic między tymi grupami zastosowano metodę GWAS, służącą do przeskanowania całego genomu. W efekcie określono 10 genów powiązanych z ryzykiem ekstremalnych wymiotów – cztery już znane oraz sześć nowych.
Najsilniejszym czynnikiem ryzyka pozostaje zidentyfikowany wcześniej gen GDF15, kodujący hormon nudności. Kluczowa okazała się nie tylko jego obecność w ciąży, ale też wcześniejsza wrażliwość na niego organizmu. Kobiety z genetycznie uwarunkowanym niskim poziomem GDF15 przed ciążą mogą reagować gwałtowniej na jego nagły wzrost wywołany przez płód. Co więcej, warianty tego genu powiązano z ryzykiem wystąpienia stanu przedrzucawkowego.
Naukowców zaintrygował także gen TCF7L2, powiązany z powstawaniem cukrzycy typu 2. Jest on aktywny w łożysku oraz w częściach mózgu odpowiedzialnych za odczuwanie sygnałów o jedzeniu. Sugeruje to, że stan metaboliczny kobiety ma realny wpływ na to, jak bardzo jej organizm będzie reagował wymiotami w czasie ciąży.
Z kolei geny takie jak SLITRK1 czy SYN3 wskazują, że w niepowściągliwych wymiotach istotną funkcję pełni plastyczność mózgu, który może „uczyć się” silnych awersji do zapachów i smaków na drodze warunkowania.
Sięgnij do źródeł
Badania naukowe: Multi-ancestry genome-wide association study of severe pregnancy nausea and vomiting
Odkrycia te otwierają drogę do nowych terapii, w tym badań nad metforminą, która wpływa na poziom GDF15. Mają jednak pewne ograniczenia. Wciąż dominują w nim osoby pochodzenia europejskiego, a odkryte powiązania genetyczne wymagają dalszych analiz funkcjonalnych, by w pełni wyjaśnić mechanizmy przyczynowe schorzenia.
Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.