Nowa perspektywa badań ginących tygrysów

W Sekcji Archeo w Pulsarze prezentujemy archiwalne teksty ze „Świata Nauki” i „Wiedzy i Życia”. Wciąż aktualne, intrygujące i inspirujące.

Tygrysy naprawdę potrafią zmieniać swoje pręgi i w indyjskim rezerwacie Similipal Tiger Reserve tak właśnie się dzieje. Tak zwane czarne tygrysy, zmutowane odmiany o wyjątkowo szerokich i łączących się pręgach, były niezwykle rzadkie nawet w czasach, gdy liczebność tych zwierząt była nieporównanie większa niż obecnie. Dziś jednak jeden na trzy tygrysy z Similipal jest czarny. Najnowsza praca zamieszczona w „Proceedings of the National Academy of Sciences USA” (2022) identyfikuje genetyczne przyczyny tego specyficznego umaszczenia i ukazuje ewolucję, jaka zachodzi u tych zagrożonych kotów.

Po zsekwencjonowaniu genomów trzech czarnych tygrysów urodzonych w ogrodach zoologicznych i ich rodziców o normalnym umaszczeniu naukowcy z indyjskiego National Center for Biological Sciences zwrócili uwagę na drobne zmiany w genie nazwanym taqpep. Następne dwa lata spędzili w indyjskich lasach, poszukując i zbierając tygrysie odchody, fragmenty futra, krwi i śliny. Dzięki analizom tych próbek udało im się ustalić częstość tego typu mutacji, a także fakt, że są one praktycznie nieobecne u tygrysów spoza Similipal.

Już wcześniej wiedziano, że zmutowane geny taqpep powodują powstawanie na futrze kotów plamistych wzorów, a także szczególnie dużych plam i pasów spotykanych u tzw. gepardów królewskich. Takie wzory umaszczenia są jednak niezwykle rzadkie, gdyż ich wystąpienie oznacza obecność zmutowanych genów od obojga rodziców. Tymczasem wedle autorów omawianej pracy u 10 z 13 tygrysów z Similipal stwierdzono co najmniej jedną kopię tak zmienionego genu taqpep, a u czterech obie mutacje, które spowodowały powstanie odmiany „czarnej”. Co niezwykłe: wśród 395 tygrysów spoza obszaru rezerwatu nie znaleziono ani jednego przypadku obecności choćby jednego tak zmutowanego genu. Oznacza to, że tygrysy z Similipal są tak izolowane, iż nigdy nie krzyżują się z osobnikami spoza rezerwatu i że ich specyficzne mutacje utrzymują się od wielu pokoleń. „To odkrycie było dla nas prawdziwym zaskoczeniem” – mówi ekolog molekularny i główny autor omawianej pracy Vinay Sagar.

Dla głównej autorki pracy Umy Ramakrishnan, ekolożki molekularnej, która przez ponad 10 lat badała kurczące się zróżnicowanie genetyczne indyjskich tygrysów, odkrycie to jest „największą sensacją” w całej jej karierze i jednoznacznym potwierdzeniem ekologicznych problemów tygrysów na badanym obszarze.

Dzięki szczegółowym danym zebranym podczas prowadzonej pracy „dysponujemy teraz dobrym punktem wyjścia dla przyszłych badań nad genetyką zagrożonych tygrysów”, mówi ewolucyjna biolożka z University of Rochester Nancy Chen, która nie brała udziału w tych badaniach. Choć nie wiemy, czy nietypowe umaszczenie tygrysów z Similipal jest dla nich korzystne, czy nie, te wzory na futrze świadczą, że zwierzęta te krzyżują się wyłącznie między sobą – być może na własną zgubę.

Dziękujemy, że jesteś z nami. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża wyselekcjonowane badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.