Wiciowca podwójna tożsamość. Wskazówka, jak na Ziemi powstały wielokomórkowce

W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą.

Wiciowce kołnierzykowe (Choanoflagellata) są krewniakami zwierząt. Dzielą z nami takie cechy, jak mobilność, cudzożywność oraz budowę komórki wyposażonej w jądro komórkowe zawierające materiał genetyczny. Mają jednak jeszcze jedną właściwość – w zależności od warunków zewnętrznych mogą być organizmami jednokomórkowymi lub też przeobrażać się w twory wielokomórkowe. Z tego powodu są przedmiotem olbrzymiego zainteresowania naukowców, którzy podejrzewają, że to właśnie przodkowie takich organizmów – elastyczni i otwarci na niestandardowe rozwiązania, w tym porzucenie swojej jednokomórkowej tożsamości – stali się pionierami wielokomórkowości w prekambrze.

Organizmy wielokomórkowe mogą być bardzo proste i zbudowane z komórek identycznych pod względem genetycznym albo też wykazywać znaczną złożoność – wówczas tworzące je komórki pełnią rozmaite wyspecjalizowane funkcje. W pierwszym przypadku powstają zazwyczaj poprzez klonowanie, w drugim – za sprawą łączenia się (agregacji) komórek wcześniej niezależnych. Dotychczas zakładano, że jedna z tych opcji wyklucza drugą. Okazuje się jednak, że w okresowych przybrzeżnych jeziorkach na Curaçao żyje sobie wiciowiec zwany Choanoeca flexa, który w zależności od warunków zewnętrznych jest jednokomórkowcem lub wielokomórkowcem, w którego przeobraża się na trzy różne sposoby: poprzez klonowanie, agregację lub kombinację obu tych metod. Prawdziwy mistrz elastyczności.

Thibaut Brunet z Institut Pasteur w Paryżu, główny autor badań, zwraca uwagę, że C. flexa egzystuje w dość specyficznym środowisku. Zamieszkuje mianowicie płytkie misy skalne cyklicznie wypełniane przez wodę morską, która następnie znika. Wiciowiec przystosował się do tego dynamicznego środowiska, w którym najpierw wody nie ma, później się pojawia, następnie stopniowo odparowuje, a wówczas jej zasolenie szybko rośnie.

„To badanie może pomóc w ustaleniu, w jaki sposób na Ziemi pojawiło się życie wielokomórkowe i co dokładnie decydowało o tym, że niektóre jednokomórkowce porzucały niezależność na rzecz zbudowania większej całości” – zauważa Susana Coelho z Max-Planck-Institut für Biologie Tübingen w opublikowanym przez „Nature” komentarzu do badań zespołu Bruneta.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.