Krowa wie, który człowiek jest swój, bo patrzy na jego twarz i słucha jego słów

W eksperymencie wzięły udział 34 krowy rasy holsztyńsko-fryzyjskiej hodowane dla mleka. Miały codzienny kontakt z opiekunami.

Zwierzęta umieszczano w specjalnym boksie, w którym zamontowano dwa ekrany projekcyjne, a pomiędzy nimi głośnik oraz kamerę rejestrująca kierunek spojrzenia krów. Założono im też czujniki, które mierzyły tętno. Badanie składało się z dwóch ośmiosekundowych faz:

1. testu preferencji wizualnej: na obu ekranach jednocześnie wyświetlano nieme filmy – na jednym twarz opiekuna, na drugim nieznajomego – i sprawdzono, na którą z nich krowa spojrzy najpierw i jak długo będzie się jej przyglądać;
2. testu krzyżowego: dodatkowo z głośnika emitowano głos, by zbadać, czy zwierzę skojarzy go z właściwą twarzą na ekranie. Na filmach mężczyźni patrzyli prosto w kamerę i mówili spokojnym, neutralnym tonem to samo zdanie dotyczące codziennych czynności. Wypowiedzi nie zawierały jednak znanych zwierzętom komend, które mogłyby pomagać pomóc w identyfikacji mężczyzn.

W pierwszym teście krowy częściej kierowały spojrzenie na osobę nieznajomą i przyglądały się jej dłużej. Zdaniem badaczy różnica w czasie jest dowodem na to, że potrafią kategoryzować ludzkie oblicza na znane i nieznane. Większa uwaga poświęcona obcym może wynikać po prostu z efektu nowości albo z tego, że zwierzęta dostrzegają w nich potencjalne zagrożenie.

W drugiej fazie eksperymentu krowy dłużej patrzyły na tę postać, do której faktycznie należał głos. W ocenie badaczy świadczy to o tym, że nie przetwarzają one obrazu i dźwięku oddzielnie, ale je integrują, tworząc w umysłach wielozmysłowe reprezentacje konkretnych ludzi.

Patrzenie na oblicza znane i nieznane oraz słuchanie głosów nie wywoływało u krów znaczących zmian tętna.

W ocenie autorów badania jego wyniki mają fundamentalne znaczenie dla poprawy dobrostanu krów, stąd sugerują zmiany w hodowlach. Ich zdaniem warto np. utrzymywać stały skład opiekunów, ponieważ takie środowisko jest dla zwierząt bardziej przewidywalne, a przez to mniej stresujące. Pozwala im też dostosowywać zachowanie do konkretnego człowieka, a więc współtworzyć z nim – nawet jeśli ograniczoną – relację, a nie być jedynie przedmiotem zabiegów hodowlanych.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.