Nowa strategia walki z HIV: tresowanie układu odpornościowego

|Z ostatniej chwili

W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą.

Główną przeszkodą w opracowaniu skutecznej szczepionki przeciwko HIV jest tempo mutacji wirusa oraz jego zdolność do maskowania czułych punktów pod tzw. tarczą glikanową (cukrową). Struktura ta sprawia, że patogen staje się niemal niewidoczny dla układu odpornościowego.

Dotychczasowe próby wywołania produkcji przeciwciał szeroko neutralizujących (bNAbs) (cząsteczek zdolnych do blokowania wielu różnych szczepów wirusa jednocześnie) kończyły się niepowodzeniem. Brakowało powtarzalnej metody ich generowania oraz wiarygodnego modelu zwierzęcego, który pozwoliłby na precyzyjne odtworzenie tego procesu. W pracy opublikowanej w „Science” naukowcy opisują zastosowanie metody „ewoluującego immunogenu” u makaków.

Zamiast podawania tradycyjnej, statycznej szczepionki, badacze postanowili sterować ewolucją wirusa wewnątrz organizmu tak, aby sam odsłonił swoje najsłabsze elementy. Zwierzętom podano zmodyfikowanego wirusa SHIV.5MUT, który pełnił funkcję biologicznego trenera dla ich układu odpornościowego.

W pierwszym etapie układ odpornościowy atakował wyeksponowaną część wirusa, co zmuszało go do ewolucyjnej obrony. W wyniku tej presji wirus zmieniał swoją strukturę, odsłaniając głębiej położony, niezwykle czuły region znany jako V3-glikan. Dopiero ten moment pozwalał limfocytom B na rozpoznanie ukrytego celu i produkcję bNAbs. Strategia okazała się skuteczna u 14 z 22 badanych małp (64 proc.), które wytworzyły pożądane przeciwciała w ciągu zaledwie roku.

Wcześniej zakładano, że powstanie bNAbs jest efektem rzadkiego zbiegu okoliczności. Nowe dane wskazują jednak na istnienie konkretnego, powtarzalnego schematu rozwoju, który jest zbliżony u naczelnych i ludzi. Sugeruje to, że procesem tym można zarządzać w sposób przewidywalny, co daje realne podstawy do opracowania szczepionki dla ludzi.

Badanie ma jednak swoje ograniczenia. Odpowiedź organizmu nie była identyczna u wszystkich osobników. Poza tym skuteczność „treningu” zależała od intensywności namnażania się wirusa – zbyt niska replikacja nie dostarczała wystarczającego bodźca do produkcji uniwersalnych przeciwciał. Teraz wyniki uzyskane na makakach muszą zostać potwierdzone w trwających już badaniach klinicznych na ludziach.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.