Wirus opryszczki jest z ludźmi 2,5 tys. lat. Czasami wpisuje się w DNA

W niemal 4 tys. próbek szkieletowych znaleziono 11 genomów wirusa. Najstarszy pochodzi z kości młodej dziewczynki z epoki żelaza z terenów dzisiejszych Włoch, inne znaleziono w średniowiecznej Anglii, Belgii, Estonii i Rosji. W kilku angielskich przypadkach wirus nie tylko zakażał organizm, był zintegrowany z chromosomami gospodarza.

HHV-6 należy do nielicznych wirusów zdolnych do takiej sztuczki – wbudowania się w ludzkie DNA i w ten sposób przenosić się na kolejne pokolenia. Dziś taka „endogenna” forma występuje u około 1 proc. ludzi, a badania pokazują, że mechanizm ten działał już setki lat temu. Analizy filogenetyczne sugerują też, że oba warianty wirusa poszły różnymi drogami: HHV-6B zachował zdolność integracji, HHV-6A prawdopodobnie ją utracił.

To odkrycie pokazuje, że historię ludzkości można pisać nie tylko z kości i genów ludzi, ale także z genomów wirusów, które im towarzyszyły, raz jako choroba wieku dziecięcego, innym znowu razem jako niechciany pasażer na całe życie. I przypomina, że ewolucja to nie tylko opowieść o gatunkach, lecz także o relacjach między gospodarzem a pasożytem.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.