Guano schładza Arktykę

W Sekcji Archeo w Pulsarze prezentujemy archiwalne teksty ze „Świata Nauki” i „Wiedzy i Życia”. Wciąż aktualne, intrygujące i inspirujące.

Odkryli to – i opisali na łamach „Nature Communications” (2017) – naukowcy z Kanady, Szwecji i USA. Zaczęło się od tego, że dwa lata temu podczas kilku podróży do kanadyjskiej Arktyki zebrali próbki powietrza do analiz. Te z ciepłych miesięcy zawierały wyraźnie więcej amoniaku. Testy wykazały, że nie pochodził on z wody morskiej. Logiczny wybór wskazywał więc na ptaki migrujące. W rejonach, w których prowadzono badania, były ich miliony. Badacze wykonali obliczenia, z których wynikało, że ptasie odchody mogą być źródłem tysięcy ton amoniaku. Dane te wprowadzili do modeli komputerowych symulujących środowisko Arktyki – z amoniakiem i bez niego.

Amoniak pojawiał się w powietrzu, gdy bakterie zabierały się za rozkład guana. Naukowcy odkryli też, że związek ten miesza się z cząsteczkami kwasu siarkowego i wody pochodzącymi z oceanu. Wskutek tego dochodziło do powstania olbrzymiej ilości maleńkich drobin aerozoli, które stawały się jądrami kondensacji dla pary wodnej. To przyspieszało formowanie się niskich chmur, które odbijają ciepło słoneczne, schładzając tym samym powierzchnię terenu. – Nie sugerujemy, że sposobem na zahamowanie wzrostu temperatur za kołem polarnym może być nakłonienie większej liczby ptaków do letniej przeprowadzki na północ. Warto jednak mieć świadomość, jak różne czynniki mogą wpływać na ziemski klimat – mówi Betty Croft z Dalhousie University w Halifaksie w Kanadzie, główna autorka badań.

Dziękujemy, że jesteś z nami. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża wyselekcjonowane badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.