Młode pawiany jak psy ogrodnika. Zakłócają rodzeństwu kontakt z matką, choć same go nie zyskują

W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą.

Badacze skupili się na dzikich pawianach niedźwiedzich (Papio ursinus) żyjących w Namibii. Przez kilka miesięcy obserwowali 16 rodzin i łącznie 49 młodych osobników, analizując przypadki interferencji. Zdefiniowali to pojęcie bardzo szeroko: jako wszelkie zachowania mogące przerwać interakcję między matką a rodzeństwem – od agresji i napadów złości, przez zachowania przyjacielskie, aż po zwykłe zbliżenie się na odległość jednego metra. Testowano trzy hipotezy wyjaśniające takie działania: zazdrości (celem jest przerwanie więzi rywala z matką), poszukiwania opieki (uzyskanie iskania dla siebie) oraz nawiązania kontaktu z rodzeństwem (chęć iskania lub zabawy).

Wyniki obserwacji przemawiają na korzyść pierwszej teorii. Młode pawiany znacznie częściej zbliżały się do matki i przeszkadzały jej, gdy ta iskała ich rodzeństwo, niż w momentach, gdy odpoczywała i była społecznie dostępna. Działania te kierowane były głównie w stronę rodzeństwa młodszego oraz tej samej płci. Ponadto szczególnie narażeni na interwencje okazali się „pupile mamy” – czyli młode otrzymujące nieproporcjonalnie dużą część rodzicielskiej pielęgnacji.

Kluczowym argumentem przemawiającym za emocjonalnym podłożem tych zachowań jest ich niska skuteczność w zdobywaniu bezpośrednich korzyści. Analiza wykazała, że takie działania były ponad dwukrotnie skuteczniejsze w przerywaniu iskania rodzeństwa (19 proc. przypadków) niż w zapewnieniu intruzowi uwagi matki (zaledwie 9 proc.). Oznacza to, że motywacji nie stanowiła chęć natychmiastowego otrzymania pieszczot, lecz raczej uniemożliwienie rywalowi korzystania z zasobów matczynej uwagi. Obserwowane u pawianów wzorce zachowań są zatem uderzająco podobne do tych, które psychologia rozwojowa opisuje u ludzkiego rodzeństwa.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.