Pierścienice sprzed 535 mln lat odnalazły się w trójwymiarze. I pokazały odnóża
Okazy zachowały się trójwymiarowo – jako ośródki wewnętrzne, czyli mineralne odlewy wnętrza organizmu. To zupełnie inny typ konserwacji niż dotychczas znane kambryjskie robaki obrączkowane, które przetrwały jedynie jako płaskie odciski w łupkach. Materiał zbadano za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego (SEM) oraz mikrotomografii komputerowej (mikro-CT), która umożliwiła zajrzenie do wnętrza bez niszczenia próbek. Kluczową częścią pracy były szczegółowe porównania morfologiczne z innymi organizmami – glonami, lobopodami, onychoforami, tardigradami i żyjącymi dziś pierścienicami.
Wyróżniono dwa nowe gatunki. Kuanchuanpivermis brevicruris miał krótkie boczne wyrostki wyrastające parami z każdego segmentu tułowia – prawdopodobnie żył na dnie morskim, podobnie jak dzisiejsze nereidy. Zhangjiagoivermis longicruris posiadał wyraźnie dłuższe odnóża, co sugeruje, że pływał w toni wodnej. Jeśli ta interpretacja jest słuszna, mamy do czynienia z najstarszą znaną pelagiczną pierścienicą.
Każde odnóże kończyło się rozwidleniem na płaty górny i dolny, co uderzająco przypomina plan ciała współczesnych wieloszczetów. To ważna wskazówka: charakterystyczna organizacja tego kladu wykształciła się już na samym początku kambru, a może nawet wcześniej. Tradycyjnie Annelida dzielono na trzy grupy: wieloszczety morskie z odnóżami, dżdżownice grzebiące w glebie i pijawki. Analizy genetyczne wskazują jednak, że dżdżownice i pijawki to zmodyfikowane wieloszczety, które w toku ewolucji utraciły kończyny i przystosowały się do życia w glebie lub słodkiej wodzie.
Nowe znaleziska potwierdzają ten obraz – już pół miliarda lat temu pierścienice miały segmentowany tułów z parzystymi, dwudzielnymi odnóżami. Polychaeta stanowią zatem pień ewolucyjny, z którego wyrosły wszystkie pozostałe robaki obrączkowane.
Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.