Podziemny krwiobieg planety ma 110 biliardów km. Naukowcy zmierzyli globalną sieć grzybów

Strzępki arbuskularnych grzybów mykoryzowych (AM) ukryte w wierzchniej warstwie gleby, współpracują z ok. 70 proc. gatunków roślin. Wymiana jest prosta: rośliny dostarczają węgiel z fotosyntezy, grzyby – wodę i składniki mineralne. Mogą zwiększyć powierzchnię chłonną korzeni nawet stukrotnie i zapewnić roślinie do 80 proc. potrzebnego jej fosforu. Rocznie tym podziemnym rurociągiem płynie prawie miliard ton węgla – ekwiwalent 4 mld ton CO₂, czyli mniej więcej 11 proc. rocznych emisji antropogenicznych.

Międzynarodowy zespół przeanalizował 322 prace badawcze opisujące ponad 16 tys. próbek gleby pobranych z dziewięciu biomów: od wilgotnych lasów tropikalnych dorzecza Konga, przez liściaste i iglaste lasy strefy umiarkowanej, aż po syberyjską tajgę i mokradła Sudanu Południowego. Te dane stały się paliwem dla algorytmu, który uczył się rozpoznawać, jakie klimaty, warunki glebowe i typy roślinności idą w parze z bujnymi sieciami grzybni. Na tej podstawie oszacował gęstość strzępek osobno dla każdego kilometra kwadratowego lądów. W łyżeczce zdrowej ziemi może mieścić się ich nawet dziesięć metrów. Ten parametr mówi jednak tylko o ich łącznej długości. Żeby przeliczyć wszystko na masę, brakowało jeszcze informacji o grubości pojedynczej strzępki. Zmierzono ją specjalnym robotem, który prowadzi mikroskop poklatkowy nad żywą grzybnią rosnącą na korzeniach – wykonując ponad 300 tysięcy pomiarów. Wynik: promień pojedynczej rurki wynosi 2,7 μm. Z tych danych powstała pierwsza interaktywna Mapa Infrastruktury Mykoryzowej, udostępniona do pobrania – z myślą o rządach i decydentach.

W opracowaniu ujawniły się wyraźne wzorce. Najgęstsze sieci znajdują się pod łąkami, mokradłami – np. Everglades na Florydzie czy Sudd w Sudanie Południowym, stepem tybetańskim oraz andyjską puną. Ekosystemy trawiaste produkują mniej materii roślinnej niż lasy tropikalne, ale trawy oddają grzybom trzykrotnie więcej węgla niż drzewa – stąd aż 40 proc. globalnej biomasy AM skupia się właśnie w tych ekosystemach. Są jednak najmniej chronione – przekształca się je w pola uprawne czterokrotnie szybciej niż tereny leśne. Na gruntach ornych ich zagęszczenie spada średnio o prawie połowę. Winne są fungicydy oraz nawożenie fosforem i azotem, zniechęcające rośliny do „płacenia" grzybom za usługi.

„Grzyby były zbyt długo ignorowane w kontekście klimatu i ochrony przyrody” – komentuje Toby Kiers z SPUN, współautorka pracy.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.