Reklama
Pulsar - wyjątkowy portal naukowy. Pulsar - wyjątkowy portal naukowy. Shutterstock
Środowisko

Owady: na Ziemi może żyć nawet 30 mln gatunków. Wskazują na to nowe szacunki ich liczebności

Larwy chrząszczy działają wspólnie, by wyglądać – i pachnieć – jak kwiaty
Środowisko

Larwy chrząszczy działają wspólnie, by wyglądać – i pachnieć – jak kwiaty

Pryszczel lekarski („hiszpańska mucha”, Lytta vesicatoria) składa wiosną tysiące jaj. Kiedy wykluwają się z nich jaskrawopomarańczowe larwy, wspinają się po łodygach kwiatów i siadają w grupach, czekając na przelatujące samotne pszczoły, do których przyczepiają się za pomocą haczykowatych odnóży, aby „złapać podwózkę”. Wabią je specyficzne.

Pytanie o to, ile gatunków owadów żyje na Ziemi, jest jednym z najbardziej intrygujących w entomologii. Obowiązujący do tej pory konsens mówi o 6 mln. Właśnie ukazało się badanie, które go podważa.

Tradycyjne metody opisywania gatunków na podstawie ich morfologii, czyli wyglądu zewnętrznego, ustępują miejsca genetyce – stwierdzili autorzy badania opublikowanego w „Proceedings of the National Academy of Sciences”. Konkretnie chodzi o tzw. barkody DNA, zwane też „kodami paskowymi DNA”, dzięki którym można rozróżnić owady, które obserwowane gołym okiem wyglądają tak samo.

Oczywiście nie da się badać wszystkich owadów naraz i na całym świecie. Dlatego najpierw przedmiotem analizy był Área de Conservación Guanacaste (ACG) w Kostaryce, który jest jednym z najbardziej bioróżnorodnych miejsc na naszym globie. Do odłowów owadów użyto tam zautomatyzowanych namiotopodobnych pułapek Malaise'a. 15 głównych rozmieszczono w trzech różnych ekosystemach Kostaryki – suchym lesie, lesie mglistym oraz lesie deszczowym. 15 kolejnych – zwanych w badaniu peryferyjnymi – ulokowano w innych punktach tych samych ekosystemów, do tego zdecydowano się na hodowlę owadów z zebranych larw – zrobiono to, by uzyskać „grupę kontrolną”. Zrezygnowano z morfologicznego opisu schwytanych okazów – zamiast tego posłużono się barkodami DNA. Aby jeszcze bardziej zawęzić tę pierwszą analizę, badacze skupili się na podrodzinie niewielkich os pasożytniczych – Microgastrinae. Okazało się, że główne pułapki Malaise’a nie wyłapują wszystkich gatunków tam występujących (m.in. dlatego, że są naziemne, a chwytać owady trzeba również np. w koronach drzew).

Dzięki głównym pułapkom zidentyfikowano 388 gatunków Microgastrinae, a dzięki peryferyjnym 76 gatunków. Z hodowli gąsienic uzyskano 889. Część się pokrywała, łącznie zebrano więc 1414 gatunków Microgastrinae. Barkodowanie DNA wskazało zaś, że szacunkowa liczba wszystkich gatunków Microgastrinae w Área de Conservación Guanacaste to aż 2394. Dzieląc liczbę gatunków z pułapek głównych przez tę ostatnią, uzyskano współczynnik niedoszacowania, który wynosi 0,162.

Teraz można było obliczyć szacowaną liczbę wszystkich gatunków owadów dla Área de Conservación Guanacaste. Zrobiono to dzieląc liczbę wszystkich schwytanych w pułapki główne (53 945) przez współczynnik niedoszacowania. Otrzymano liczbę prawie 333 tys. gatunków.

W kolejnym etapie badania nową metodą oszacowano całkowitą liczbę gatunków owadów na świecie na 14–30 mln. Nie wchodząc w zawiłe metodologiczne szczegóły, jako matematyczny punkt odniesienia wykorzystano tu lokalną i globalną liczbę drzew (m.in. z tego powodu, że badania przeprowadzone w innych lasach tropikalnych wykazały korelację między liczbą drzew i gatunków owadów na danym obszarze). Zaznaczono przy tym, że te szacunki i tak są dość ostrożne – liczba gatunków może być znacznie większa.


Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.

Reklama