Test na Alzheimera z kropli krwi z palca? Jest możliwość, potrzebne udoskonalenia

W projekcie DROP-AD, którego wyniki opublikowało właśnie „Nature Medicine”, wzięło udział ponad 300 ochotników. Badacze sprawdzali, czy w kilku kroplach krwi pobranych z opuszki palca – czyli podobnie jak przy domowym pomiarze cukru – można wykryć kluczowe biomarkery choroby Alzheimera. Krew z nakłucia nanoszono na specjalne karty i pozostawiano do wyschnięcia, a następnie wysyłano do laboratorium bez konieczności chłodzenia. Tam zaś analizowano ją (m.in. dzięki nowatorskiej metodzie ekstrakcji próbki z wysuszonej krwi) pod kątem obecności białka tau (a dokładnie: p-tau217), które uznawane jest za jeden z najdokładniejszych wskaźników choroby.

Wyniki okazały się bardzo obiecujące. Stężenie p-tau217 w próbkach silnie korelowało z wartościami uzyskanymi z tradycyjnego pobrania krwi żylnej. I co jeszcze ważniejsze, test pozwalał przewidzieć obecność patologicznych zmian w płynie mózgowo-rdzeniowym z dokładnością 86 proc. Oprócz p-tau217 naukowcom udało się zmierzyć także inne biomarkery choroby: białko GFAP, które sygnalizuje reakcję zapalną komórek wspierających neurony, oraz NfL – wskaźnik uszkodzenia włókien nerwowych wykorzystywany w diagnostyce wielu chorób neurodegeneracyjnych.

Dodatkowym atutem nowej metody okazała się możliwość samodzielnego pobrania próbki z palca. W pilotażowym badaniu 30 uczestników tak właśnie zrobiło, a wyniki były bardzo zbliżone do tych uzyskanych przez przeszkolony personel medyczny. Otwiera to drogę do badań na dużą skalę i diagnostyki w odległych regionach świata, gdzie dostęp do specjalistycznych laboratoriów jest ograniczony. Ponadto technologia ta może mieć szczególne znaczenie dla osób z zespołem Downa, które są genetycznie obciążone wysokim ryzykiem wczesnego Alzheimera, a u których standardowe pobranie krwi bywa utrudnione.

Mimo optymistycznych rezultatów metoda nie jest jeszcze gotowa do rutynowego zastosowania klinicznego. Badacze odnotowali bowiem, że testy z krwi z palca mają wciąż niższą dokładność diagnostyczną niż te z żyły (86 proc. wobec 98 proc. dla p-tau217). Problemem pozostają także kwestie techniczne – w 15–25 proc. przypadków pobranie próbki (również przez personel medyczny) kończyło się niepowodzeniem z powodu niewystarczającego przepływu krwi, krzepnięcia lub problemów technicznych. Konieczne są zatem dalsze udoskonalenia protokołów, aby zniwelować te różnice i zapewnić powtarzalność wyników.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.