Żałoba niekiedy bardzo długo nie mija. Wiąże się to ze specyficzną aktywnością mózgu
W przeciwieństwie do typowej żałoby, prolonged grief disorder (PGD) charakteryzuje się uporczywą tęsknotą, która nie słabnie z upływem miesięcy, a nawet lat. Badania australijskich naukowców przeprowadzone z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego (fMRI) wykazały, że wiąże się to ze specyficzną aktywnością mózgu.
Podczas gdy zaburzenia lękowe skłaniają do unikania bodźców wywołujących strach, osoby z zespołem żałoby przedłużonej odczuwają silną potrzebę kontaktu ze zmarłym. Wspomnienia o nim aktywują jądro półleżące – region mózgu odpowiedzialny za odczuwanie pragnienia i nagrody. Naukowcy sugerują, że mózg osoby z PGD jest w pewnym sensie „uzależniony” od więzi z bliską osobą, a każda myśl o niej jest próbą odzyskania utraconej nagrody.
Stan żałoby podtrzymuje również aktywność innych kluczowych regiony mózgu:
- ciała migdałowatego i wyspy, które odpowiadają za przetwarzanie emocji i świadomość sygnałów z wnętrza ciała, co może nasilać odczuwanie fizycznego bólu związanego ze stratą,
- kory oczodołowo-czołowej, często powiązanej z uzależnieniami, która w PGD może odpowiadać za ciągłe dążenie do ponownego kontaktu ze zmarłym,
- kory zakrętu obręczy – zarówno przednia, jak i tylna część tego regionu wykazują anomalie u osób z PGD, co wiąże się z trudnościami w regulacji emocji oraz uporczywym rozpamiętywaniem straty.
Sięgnij do źródeł
Badania naukowe: A neurobiological perspective on prolonged grief disorder
Naukowcy analizowali również poziom oksytocyny, nazywanej potocznie „hormonem bliskości”, która pełni kluczową funkcję w tworzeniu relacji. Wstępne wyniki sugerują, że poziom oksytocyny u osób z PGD może być podwyższony, co prawdopodobnie wiąże się ze stresem związanym z utratą obiektu przywiązania.
Oficjalne uznanie PGD za zaburzenie psychiczne (w klasyfikacjach psychiatrycznych ICD-11 oraz DSM-5-TR) spotkało się początkowo z oporem. Najnowsze badanie to kolejny dowód przemawiający za słusznością traktowania zespołu żałoby przedłużonej jako oddzielnej jednostki diagnostycznej.
Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.