Morski potwór z epoki dinozaurów jednak istniał. Właśnie znaleziono jego szczątki

Odnalezienie tych szczątków nie było proste – mają zaledwie kilka centymetrów i są zatopione w kamieniu, niewidoczne z powierzchni. Przy rozbijaniu bloków młotkiem i dłutem można je zniszczyć, nawet nie wiedząc, że tam były. Zespół z Hokkaido University zastosował więc sprytną technikę: próbki ścierano mechanicznie warstwa po warstwie – ułamek milimetra na raz – i fotografowano. Z tysięcy takich zdjęć, niczym z plastrów w tomografie, komputer składał trójwymiarowy obraz wnętrza materiału. Całość przeczesywała sztuczna inteligencja, która automatycznie wyłapywała struktury przypominające skamieniałości. Dzięki temu udało się wyłowić 12 nowych okazów, których gołym okiem nikt by nie zauważył.

Na wydobytych fragmentach aparatu gębowego widać ślady potężnego zużycia – odłamki, rysy, pęknięcia i wypolerowane miejsca. To efekt miażdżenia muszli, pancerzy i kości ofiar. Największe osobniki straciły aż 10 proc. tkanki dzioba – więcej niż jakikolwiek żyjący dziś głowonóg kruszący skorupy. Co ciekawe, zużycie było asymetryczne – jakby te stworzenia gryzły prawą stroną. U zwierząt taka preferencja świadczy o złożonej organizacji mózgu – im prostszy organizm, tym bardziej symetrycznie się zachowuje. Dzisiejsze ośmiornice są uznawane za jedne z najinteligentniejszych bezkręgowców i też wykazują lateralizację – mają „ulubione” ramiona i oczy. Odkrycie tego samego wzorca u Nanaimoteuthis sugeruje, że już ponad 72 mln lat temu te pradawne głowonogi mogły dysponować zaawansowaną inteligencją.

Nanaimoteuthis haggarti osiągał długość nawet 18,6 metra – tyle co mozazaur, kolos wśród morskich gadów tamtych czasów. To potencjalnie największy bezkręgowiec w historii, przewyższający nawet współczesną kałamarnicę olbrzymią – bezwzględny łowca na szczycie łańcucha pokarmowego kredowych oceanów.

Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.