Szczątki nosorożca włochatego przetrwały w żołądku wilka. Nie domykają jednak historii wyginięciu gatunku
|
|
W przyrodzie kolor wściekle żółty bywa stosowany ku przestrodze (patrz: liściołaz żółty) czy jako kamuflaż (patrz: modliszka storczykowa). W Pulsarze natomiast – to sygnał końca embarga, które prestiżowe czasopisma naukowe nakładają na publikowane przez badaczy artykuły. Tekst z żółtym oznaczeniem dotyczy więc doniesienia, które zostało upublicznione dosłownie przed chwilą. |
Starożytne DNA rzadko bywa wdzięcznym materiałem: zwykle jest mocno pofragmentowane, zanieczyszczone i występuje w ilościach śladowych. W przypadku znaleziska ze wsi Tumat w Jakucji dodatkowym utrudnieniem była obecność wilczego genomu, który należało odseparować. Udało się. Mięso należało do nosorożca włochatego – kudłatego kuzyna współczesnych nosorożców. Był to jeden z najmłodszych znanych przedstawicieli tego gatunku, datowany na ok. 14,4 tys. lat temu, ze schyłku epoki lodowej.
Po porównaniu genomu nosorożca z Tumat z dwoma starszymi osobnikami przeanalizowano trzy wskaźniki „zdrowia genetycznego” gatunku: różnorodność, liczbę szkodliwych mutacji oraz to, czy dochodziło do chowu wsobnego. Zakładano, że gdyby te wielkie ssaki wymierały powoli – kurcząc się demograficznie i rozmnażając w małych, izolowanych grupach – ślady takiego procesu byłyby widoczne w ich DNA. Tymczasem, badana sekwencja wygląda „zdrowo”: poziom inbredu jest niski, różnorodność stabilna, a ilość mutacji w normie. Sugeruje to, że zwierzęta te utrzymywały stosunkowo liczną i rozproszoną przestrzennie populację aż do późnego plejstocenu. Innymi słowy: nie ma sygnałów powolnego, wielopokoleniowego zwijania się jej.
Sięgnij do źródeł
Badania naukowe: Genome shows no recent inbreeding in near-extinction woolly rhinoceros sample found in ancient wolf’s stomach
Pytanie o przyczyny zniknięcia gatunku pozostaje otwarte. Jak podkreśla główna autorka badania, Sólveig Guðjónsdóttir: „Nosorożce włochate utrzymywały się w północnej Syberii jeszcze ok. 15 tys. lat po pojawieniu się tam ludzi, co sugeruje, że polowania nie były głównym czynnikiem ich wymarcia”.
To dopiero początek takich analiz. Na razie dostępnych jest zaledwie kilka wysokiej jakości genomów nosorożca włochatego, a przy tak małej próbie nie sposób formułować ostatecznych wniosków. Kolejne znaleziska mogą tę historię skomplikować – lub przeciwnie, potwierdzić. W paleogenomice nawet fragment zachowany w wilczym żołądku potrafi historię znikania gatunków przekształcić, ale rzadko ją domyka.
Dziękujemy, że jesteś z nami. To jest pierwsza wzmianka na ten temat. Pulsar dostarcza najciekawsze informacje naukowe i przybliża najnowsze badania naukowe. Jeśli korzystasz z publikowanych przez Pulsar materiałów, prosimy o powołanie się na nasz portal. Źródło: www.projektpulsar.pl.